اي مفيد

شانه‌هایت را کم دارم

دیده‌ای؟ ابرهایی را که همیشه در آسمان هستند. گاهی تا چشم کار می‌کند. گاهی لکه‌ای. ابرهایی که تکه تکه و سرگردان، آسمان به آسمان، شهر به شهر می‌روند اما.. نه قطره‌ای می‌بارند، نه رگباری.. انگار از آن بالا، چشم می‌گردانند هر طرف، دنبال شانه‌ای، آغوشی، اما.. آن‌که می‌خواهند نمی‌یابند و دل به بادی می‌سپرند و می‌روند.
 

روزهاست پر از این ابرهای سرگردانم. تمامم نمی‌کنند. نه این نفس‌های کش‌دار، نه این آه‌های سرد و طولانی. ابر را باد تنها این سو و آن سو می‌برد..

به قلم زیبا محبیان در تاریخ 19 خرداد 1392